воскресенье, 24 апреля 2016 г.

 Bomond 2

.

-  Azazello?!!

- Bəli Messir!

- Hazırlaşın Bakıya gedirik.

- Əla Messir,yenə qeyri hökumət təşkilatının tədbiridir?

- Xeyr bu dəfə toya gedirik. Marqaritaya da de hazırlaşsın, əmalli başli və bir az abırlı geyinsin.

- Messir amma üzr istəyirəm, bu Azərbaycan toylarında heç maraqlı bir şey yoxdur..

- Sözümü kəsmə,nə dedim onu da et. Bu toy sən deyən toylardan deyil, bu liberal və əndrəbadi bir toydur- deyib  Voland çoxmənalı gülümsədi.

- Oldu Messir, baş üstə. Amma olar mən öz bildiyim kimi qiyafələnim?

- Olar.

- Birdə Kot Begemota deyək, yoxsa yox? Keçən dəfəki tədbirə onu aparmadıq, düzü heç incimədi, amma bilirsiz də yeyib içməyə bir candır, deməsək inciyər.

- Əlbətdə, amma biz bu boyda pişiyi şadlıq sarayının qapısından necə keçirək? Odur kı deməyək, əgər soruşsa, deyərik ki bir vaxtı keçmiş fəlsəfə doktorunun leksiyasına gedirik, dərhal imtina edəcək – deyib qəhqəhə çəkdi.

- Myauuu...

Voland və Azazello pişik səsi gələn tərəfə dönüb qaranlıq küncdə kresloda əyləşib bala-bala araq vuran Kot Begemotu görüb çaşdılar.

-Elə bilirsiniz məni fırlada bilərsiz? And olsun bu müqəddəs cüməyə və dolu aya, iki dünya dir ola mən də gedəcəyəm..

Voland pişiyi sakitləşdirməyə çalışdı:

-Gərək onda 200 manat yazılaq, adama əlli manat bu böhran vaxtı.

-Hə adama 50 manat, mən isə pişiyəm. Onsuz da məni qapıdan içəri buraxmayacaqlar, mətbəxdən gizlicə kecərəm.

  Azazello və Volandın pişiklə razılaşmaqdan başqa çarələri qalmadı. Marqarita da gəlib məsələdən hali olduqdan  sonra, hər kəs öz otağına gedib hazırlaşmağa başladı. Azazello  Tom Kruza, Marqarita Nikol Kidmana, Voland isə Şon Konneriyə dönüşüb hazır oldular, Kot Begemot isə elə necə var idi elə də qaldı.

   Daha sonra onlar bir göz qırpımında şəhərin mərkəzində oldular. Voland Azazelloya dedi:

- Azazello, get bir maşın tap gətir, özü də bərtgedən maşın olsun.

Azazello bir göz qırpımında yoxa çıxdı, və bir neçə dəqiqədən sonra o lala qirmizi Ford Ranger dən düşüb Volanda yaxınlaşdı:

- Buyurun Messir!

   Voland bu lala qırmızı,parlaq diskli, yalniz iki qapısı olan,iri və gobud protektorlu təkərləri, kapotundan çöla çıxmış turbo- gücləndiricisi, və elə həmən kapotun üzərinə ustalıqla çəkılmiş öküz kəlləsi şəklini, və bir sözlə çox zövqlə tüninq olunmuş bu maşını görüb dedi:

- Sən nə axmaq şeytansan, heç bunun yeridir?

- Messir bu mənim ən sevdiyim maşındır, 74 cü ilin buraxılışı, həm də dediz bərkgedən olsun, baxın 8 silindr, turbo, 350 at, vallah əladır.

- A kişi, get bir Pradodan Leksusdan zaddan tap gətir, bura Azərbaycandır..

- Messir , bəs siz demədiz ki, orada qaymaqlar olacaq? Ay nə bilim liberallar, bomond filan?

- Əzizim, burada o ağzından liberalizm köpüyü daşlananların liberalizmi evlənənə kimidir.

- Anladım Messir!

Azazello sağa-sola baxıb yol kənarında dayanan bir bahalı cipə yaxınlaşdı. Qapını açıb oturdu və:

- Gəlin əylaşın- dedi

Voland yolu göstərdi və onlar bir gecə klubunun qarşısına gəlib çıxdılar. Azazello təəcüblə:

- Messir bəs dedinis şadlıq sarayı? Bura ki gecə klubudur?

- Hə yadımdan çıxdı, bəyimiz bir az orijinallıq icad edib, musiqiçilər də bir az əndrəbadidir. Əşşi bir də ki, buranın şadlıq sarayları ilə klubları arasında elə bir fərq görmürəm – deyib gülməyə başladı-elə ona görə də çaşıb belə dedim.

  Onlar maşından düşüb qapıya yaxınlaşdılar. Qapıda duran mühafizəçi ədəblə onlara yaxınlaşırdı ki, gözü içəri sivişib keçmək istəyən qara nahang pişiyə sataşdı. O pişiyə sarı qaçıb bir təpik atdı:

- Cəhənnəm ol burdan!

  Kot Begemot tamkinini pozmadan qapıdan bir neçə metr aralaşıb mühafizəşiyə baxıb dedi:

- Bədəni yekə, başı boş axmaq!

   Mühafizəçi bunu eşidib çaşqın halda pişiyə sari baxıb gözlərini bərəltdi. Azazello Begemotun özünü yandırdığını görcək tez yaxınlaşib əlini mühafizəçinin çiyninə qoyub gülümsəyərək dedi:

-Qardaş, çıxart yadından...

  Mühafizəçi yuxudan təzə ayılırmış kimi başını silkələyib gözlərini yumum açdı və qonaqlara baxıb dedi:

- Xoş gəlmisiniz! Üzr istəyirəm, dəvətnamələrinizə baxa bilərəm?

   Azazello və Marqarita çaşqın halda bir-birilərinə və sonra Volanda baxdılar. Voland gülümsəyərək əlini smokinqinin cibinə salib üç dəvətnamə çıxarıb mühafizəçiya uzatdı:

- Buyurun!

Mühafizəçi dəvətnamələrə baxıb:

- Buyurun keçin, 666-cı stol 11,12,13 cü yerlər.

  Onlar qapıdan keçərkən Marqarita Azazelloya baxıb dedi:

-Axmaq, heç burda 60 stol da yoxdur, Messir həqiqətən dahidir – sonra isə Volanda baxıb- Messir, Begemota yazığım gəldi, heyvan olmaq da bir iş deyil -dedi

-Xeyr əziz Marqarita, mənim isə o mühafizəçiyə yazığım gəldi, bu müsəlmanlar heyvanla davranmağı heç bacarmırlar- Voland cavab verdi

- Hə elədir, heç qadınlarla da davranmağı bacarmırlar- Marqarita gileyləndi

  Azazello söhbətə qarişdı:

- Heç şeytanla da, elə hey daşlayirlar bizi.

  Foyeyə girdikdə Azazello və Marqarita təəccüblə ətrafa baxdılar. Divarlarda rəsm əsərləri, postamentlər üzərində qarmaqarışıq fiqurlar vardı.

- Messir siz əminsiniz ki burada toy olacaq?- Azazello soruşdu

- Əlbətdə, bəyimiz heykəltəraşdır, gəlinimiz isə rəssam. Burada onların əsərləri nümayiş olunur

   Marqarita qəhqəhə çəkərək- Orijinallıq cırır də bu milləti aman allah-dedi

- Niyə lağ edirsən? Gör burada nə şedevral sənət əsərləri var. _ deyib Azazello onun əlindən tutub ətrafında 5 nəfərin qızğın mübahisə etdiyi heykələ bənzər bir dəmir yığınının yanına gətirdi. İki gənc cütlük və bir smokinqli oğlan onlarla ədəblə salamlaşdı

- Müəllif kimdir – Azazello soruşdu

 Cütluklər smokinqli oğlanı göstərib fəxrlə və xorla dedilər:

- Bizim bəyimiz!

 Azazello gülümsəyərək oğlana daha sonra heyrətdən gözləri bərəlirmiş kimi heykələ baxıb dedi:

-Əla cavan oğlan,əla! Çox dahi bir sənət əsəridir, amma düzü bir şeyi başa düşmədim, siz bu tarakanı bu postamentə başı aşağı, g.tü yuxarı necə qoymusunuz?



Bu anda Marqarita Azazelloya karlı bir dürtmə vurdu, gənclər isə çaşqınlıq və hiddətlə Azazelloya baxıb sanki “ indi səni başı aşağı g..tü yuxarı qoyarıq bilərsən necə “ dedilər.Azazello quş buraxdığını başa düşüb tez əlini atıb bu beş nəfəri qucaqlayaraq – Yadınızdan çıxarın

dostlar, əsər həqiqətən möhtəşəmdir- deyib bic-bic gülümsədi. Gənclər eyni anda başlarını silkələyib gözlərini yumub açdılar və heç nə baş verməmiş kimi  söhbətlərinə davam etdilər

   Onlardan aralandıqda Marqarita müdrik bir sifət alıb dedi:

- Əzizim bil, bu cürülərinin istedadsızlığını üzünə vurmaq düşmən qazanmaqdır. Mozartın taleyini yaşamaq istəmirsənsə bir az diplomatik ol.

- Axı nə edim? Içimdən gəldi. Belə diplomat olsaydım adam olardım, şeytan yox

- Ola bilər, amma Tom Kruz qiyafəsinə girməyin də rol oynadı...

- Razılaşiram səninlə- gülümsəyərək dedi- bu filmin o yeri ləzzət edir mənə. Bilirsən ki mən belə kinolara baxmıram, mənimki..

- Yaxşı görək indi özünü tərifləyəcəksən: nə bilim art hauz filan, başın çıxdı çıxmadı.

 Azazello pərt oldu:

- Mən Felliniyə baxanda sən heç yox idin..

- Yaxşı gəl mübahisə etməyək, Messir deyəsən artıq gedib oturub.

Onlar zala daxil olduqda  Voland artıq yerini tutmuşdu. Yaxınlaşıb yerlərində oturdular, içəridə həzin və çox gözəl musiqi sıslənirdi, səhnədə musiqiçilər yox idi, stullara söykənmiş iki, bass və elektrogitara və zərb alətləri vardı.

- Musiqiçilər deyəsən mən deyəndir- deyib Azazello əllərini sevinclə bir birinə sürtdü və sonra afisianta , “Qaqaş bizə araq süz” dedi. Sonra, “Bəyimizin sağlığına”, deyib arağı başına cəkdi, ağzını turşudub stolun üstünə göz gəzdirdi:

- Burda fərli bir yemək yoxdur- deyə Marqaritaya gileyləndi

  Marqarita isə tərs tərs Azazelloya baxıb dedi:

- Araq boğazından keçməmiş artıq keflənmisən..

- Yox!! Nədir Ki?

- Azazello sən də müsəlmansan? – Marqarita ikrahla dedi

- Allah eləməsin, nə boş danışırsan?

- Onda ayağını baldırıma sürtmə- deyərək Marqarita hirsli halda stulunu bir az Azazellonun stulundan  araladı.

- Nə?! Bu mən deyiləm birincisi, ikincisi də ki məni nə hesab edirsən? Bilirsən ki unitazdan da çox dal görmüşəm...

- Myauuu...

Marqarita pişik səsini eşidib Azazelloya baxdı və çiyinlərini çəkərək gülümsədi, süfrəni qaldırıb stolun altına baxdı

- Kisa, Begemotik?! Bu Sənsən? Necə keçdid buraya?

- Heç, birtəhər mətbəxdən keşdim.- sonra gözlərini süzərək- Marqarita, ayaqların par par parlayır, o biri stolların altında varikozdan başqa bir şey görmədim, elə bil zalım uşaqı gün görmür, odur ki özümü saxlaya bilmədim, dedim fürsətdir bir az sığallayım səni- Sonra yazıq sifət alaraq- Yeməyə bir şey var? Araq da süz mənə- dedi.

Marqarita öz stəkanını araqla doldurub bir də duzlu xiyar verib dedi:

- Gözlə bir azdan kabab gələcək, səni doyunca yedizdirərəm.- daha sonra Azazelloya baxıb “ bağışla” dedi və “ amma, yaman xoşuma gəlmişdi “ deyə fikirləşdi.

Hami bəylə gəlinin içəri girməsini “gözləyirdi”. Səhnəyə musiqiçilər çıxdı, bir qız mikrafona yaxınlaşıb heyrətamiz bir səslə oxumağa başladı. Hamı heyrətlə mahnını dinləyirdi,heç kim bəylə gəlinin necə keşib yerlərini tutduqlarını hiss etmədi, ifa çox gözəl idi çünki. Mahnı bitdikdən sonra Azazello, Voland Və Marqarita ayağa qalxataq əl çalıb “Bravo” deyə qışqırırdılar. Begebot isə başını yerə qədər sallanmış  süfrənin altından çıxarıb pəncəsini ağzına salıb hey fit çalırdı.

   Sonra bəy və gəlinin ata anası xeyir dua verdikdən sonra məclis qızışdı. Qəhrəmanlarımızın stolundakı qalan on yerə də qonaqlar əyləşmişdi. Fasilələrdə qonaqlar səhnəyə qalxıb öz təbriklərini bəylə gəlinə deyirdilər. Növbə mötəbər qonağa, Yazarlar İttifaqının sədr əvəzinə çatdı, o səhnəyə qalxaraq mikrafonu götürdü.

- Messir, bəs niyə sədr əvəzi? -deyə Azazello Volanddan soruşdu və əlavə etdi – Ölüb?

-  Yox ölməyib, amma elə ölmüş kimi bir şeydir – deyə Voland gülümsədi

Aparıcı uca səslə “ Kəntoş müəllimi alqışlayaq!” dedi. Qonaqlar tənbəl tənbəl əl çaldılar, “sədr əvəzi” sözünə başladı:

- Dostlar, bizim bəyimizlə gəlinimiz çağdaş incəsənətimizin lakomativi, fəxridirlər. Həm də, hər ikisi çox gözəl məqalələr yazırlar, və öz fəlsəfi fikirlərini nəinki incəsənətdə həm də ədəbiyyatda təbliğ edirlər. Mən bir dahi yazıçı kimi deyə bilərəm ki, bəyimizin son postmodernist hekayəsi dünya inciləri siyahısına qoyulacaq səviyyədədir. Çox danışmayacam, bilirsiniz gənc istedadlı ziyalılarımıza bizim ittifaqımız və dövlətimiz həmişə qayğı göstərib. Odur ki, mən dövlətimiz adından, və Yazarlar İttifaqı adından, və şəxsən sədrimiz adından bu yeni mənzilin açarlarını bəyimizlə gəlinimizə təqdim edirəm !!!!

   Alqış sədaları zalı bürüdü. Bəy və gəlin sevinc və göz yaşlarıyla səhnəyə qalxıb açarları alıb uzun uzadı təşəkkür etdilər.

  Kot Begemot  başıni stolun altından çıxarıb gülə-gülə Volanda dedi:

- Bir il bundan qabaq da bir mənzil almışdı ittifaqdan.

- Sən bunu hardan bilirsən? –Voland təəcüblə soruşdu

- Messir bir az bundan qabaq başqa bir stolun altında idim, hamısı yazı pozu əhli idi. Bəyin dostları. Nəyi var qiybət qırırdılar.

   Süfrə arxasında əyləşənlər artıq bir biriləri ilə tanış olmuşdular Voland, Azazello və Marqarita özlərini bəyin dostları kimi təqdim edib, bir teatrda işlədiklərini, Volandın baş rejissor, Marqarita  və Azazellonun isə aktyorlar olduğunu demişdilər. Digərləri isə bir birini yaxşı tanıyırdılar. Biri özünü Nitsşenin, digəri Şopenhauerin və sr. bilicisi kimi təqdim edib,  bir birinə aman verməyərək fəlsəfə və ədəbiyyatdan danışırdılar. Arada bir Kort Begemot başını stolun altından çıxarıb replikalarla sahıblərini güldürürdü. Bir nəfər isə sadəcə adını deməklə kifayətlənib, heç cöhbətə qarışmır və tez tez siqaret çəkirdi.  Marqarita oglanın darıxdğınğı görüb, ona baxaraq əli ilə siqaret çəkmək istədiyinə işarə etdi. Oğlan az hissolunacaq dərəcədə başıyla hə deyib, yerindən qalxdı və foyeyə tərəf getdi.  Marqarita da qalxıb “Üzr istəyirəm”,
deyib oğlanın dalınca foyeyə tərəf getdi.
 Oğlan əlinda siqaret qutusu bir rəsm əsərinin qabağında durub Marqaritanı gözləyirdi.

- Salam! – gülümsəyərək oğlan dedi.

- Salam! – Marqarita razılıqla cavab verdi.

Oğlan Marqaritaya siqaret verib daha sonra yandırdı və dedi :

- Deyəsən siz də mənim kimi darıxdınız?

- Yox, bizim üçün burada kifayəd qədər maraqlı şeylər var..

- Elədir Qretxen- Marqaritanin gözlərinə baxaraq gülümsədi

 Marqarita adının alman variantını eşitcək çaşıb qaldı, bir anlığa getmək istədi, fifrindən daşındi:

- Adımı haradan bilirsiz? – deyə soruşdu

- Burada sızləri tanıyacaq birisinin olacağını zənn etmirdiniz eləmi? Çox pissimistsiniz bizə münasibətdə, hələ bir neçə il bundan qabaq sizləri bir başqa tədbirdə gördüm, müdirinizin monoloqunu dinlədim. Sizlərdən deyiləm, amma hal hazırda burada sizinlə münasibətdə olmaq mənə daha maraqlıdır, nəin ki o yanımda əyləşən yarımçıqlarla.

- Eləmi? – Marqarita göz vuraraq dedi

-  Bəli, bu yorga qurbağaların içərisində qanq çayının sürətilə axmaq mümkün deyil, yaxşısı öz qalana çəkilib sona qədər mühasirədə qalmağı üstün tuturam

Elə bu vaxt aparıcı gur səslə bəyin dostunu, hansısa bir gənc sitasətçini, Liberal Düşuncə Partiyasının liderini səhnəyə dəvət etdi.

- Gedək Qretxen- deyə oğlan Marqaritanın incə belinə toxunub gülümsədi

- Getdik! - Marqarita çox gözəl baxışlarla oğlanı süzdü və istehza ilə gülərək əlavə etdi - Mən belə möhtəşəm bir çıxışı  buraxa bilmərəm.

  Səhnəyə saqqalli və uzun saçlı 30 yaşlarında bir oğlan qalxıb enerjili bir şəkildə mikrafonu aldı və sanki Respublikacılar Partiyasının lideriymiş kimi çox əzmlə çıxışına başladı.

- Mənim əziz dostlarımı  təbrik edirəm!Bilirsiniz, onlar incəsənətimizə liberallıq, kosmopolitizm, ədəbiyyatımıza və fəlsəfəmizə postmodernizm, postpozitivizm, daha nələr nələr, bir sözlə nə qədər “post” varsa hamısını gətiriblər! Nədən başlayır liberalizm mənim əzizlərim? Bilirsinizmi?- deyib oğlan bir az çaşıb qaldı və nə deyəcəyini bilməyərək qonaqlara baxdı.

Kot Begemot başını stolun altından çıxarıb Volanda “ Bir sözlə ədəbiyyatın da, fəlsəfənin də postunu çıxarıblar” dediivə - Messir hamının qilağını yum, bir bu səhnədəki kəndirbazdan başqa, vəziyyətdən çıxarım onu- deyərək yalvarırmış kimi dizlərini yerə qoyub əllərini bir birinə düydü.

 Voland, “ yaxşı artistlik etmə deyib”, iki əlləri ilə qolaqlarını yumub açdı, və gülümsəyərək dedi:

- Hazırdır.

   Kor Begemot səhnəyə sarı çönüb qışqırdı:

- Saqqaldan, saqqldan!!!

  Oğlan sanki özünə gəldi. Toparlanıb sözünə davam etdi:

- Harada qaldım? Hə! Nədən başlayır liberalizm? Əkbətdə ki saqqaldan, əynimdəki bu dama dama köynəkdən, sınıq salxaq tərcümə edilmiş fəlsəfi kitablardan, azad seksdən,rok partilərdən.. Bax budur əsl liberalizm. Yaşasın liberalizm!!!

 Hamı natiqi alqışladı. Begemot yenə başını stolun altından çıxarıb dedi:

-  Messir, yüz faiz əminəm ki bu liberast azad sekslə başlayıb, bakirə arvadla qurtaracaq, axmaq elə bil toyla mitinqi də səhv salıb. Siz dahisinis əfəndim, mən sizə qiptə edirəm, qibtə!!!!

  Marqarita və oğlan bu nitqi ayaq üstə dinlədilər. Birdən işıqlar söndü, yalnız səynəyə bir projektor düşürdü, bu işıqda yalnız səhnədəki 40- 50 ci illərin mikrafonu görünürdü. Oxuyan qız mikrafona yaxınlaşdı, və o bu işığın altinda sanki ağ qara filmldə idi. O “Wicked game” mahnısını özünə məxsus tərzdə, çox gözəl oxumağa başladı. Oğlan, “rəqs edəkmi?”, deyib Marqaritanın razılığını gözləmədən onun belindən tutub özünə tərəf çəkdi:

-  Mən çoxdandır rəqs etmirəm.- dedi.

   Onlar bir birilərinə sarılıb saat kəfkiri kimi yellanərək bir yerdə dayandılar . Mahnı bitdikdə oğlan Marqaritanın onu bərk qucaqlamış qollarını boynundan yavaşca açıb,” Gedək, yoxsa baş rejissor narahat olacaq”, dedi

  Onlar stola yaxınlaşdıqda Voland diqqətlə Marqaritanı süzdü, o isə öz növbəsində başı ilə,” Hər şey öz qaydasındadır” işarəsini verdi, və əyləşdilər. Kot Begemot başını Marqaritanın ayaqları arasindan çıxarıb dedi:

- Marqarita özünü itirmisən deyəsən?

   Sonra əlindəki arağı göyə qaldirib, bic-bic gülərək, “Sənin cağlığına”- deyib başına çəkdi, və Marqaritanin donunun ətəyini burnuna basıb iylədi.

   Voland isə oğlana baxıb soruşdu:

- Cavan oğlan biz sizinlə görüşmüşük?

- Əlbətdə Messir, bir neçə il bundan qabaq sizləri görmüşəm, bircə bu məxluqdan başqa- deyib əlini stolun altına salıb Begemotu tumarladı.

- Biz bu dəfə də şənliyin sahibiyik- Voland razı halda dedi.

- Əlbətdə, sizə burada mane olacaq bir şey görmürəm, və sizin işinizdən mən də həzz alıram, bunlardan mən də bezdim artıq.

 Aparıcının gur səsi söhbəti yarmçıq qoydu, əslində heç davam da etməyəcəkdi.

- Hörmətli dostlar qonaqlar! Mən öz ürək sözlərini demək üçün buraya bizim dahi rəssam, heykəltəraş, filosof, dirijor, bəstəkar və müasir incəsənətimizin təbliğçisi, Mitsenat müəllimi dəvət edirəm!

       Səhnəyə orta yaşlı biisi çıxdı. O sözünə başlamamış Kot Begemot           yenə başını çıxarıb öz replikasından qalmadı:

- Vay səni ! Bu lap canlı Misimadır ki!-Ha ha..

- Hə xüsusən də ensiz kürəyi və qarnı çox uyğun gəlir- deyərək Marqarita da ona qoşulub güldü.

-  Marqarita, insanlarin xarici görünüşünə lağ etməyin mənəviyyatsızlıqdır – pişik ona etiraz etdi.

  Marqarita ciddiləşib dedi:

Bilirsən əzizim, əminəm onun elə daxili də bir zibil deyil. Mən qadınam, və yaraşıqlı kişiləri xoşlayıram, və əminəm daxilən gözəl kişilərin xaricən ruslar demiş bir “izyuminkası” mütləq var.

    Səhnədəki adam çıxışına başladı:

- Əzizlərim! Müasir incəsənət çox qəliz bir şeydir, həm də ki vacib. Müasir incəsənətdən hər kəs baş çıxara bilbəz, heç ondan baş çıxarmaq da lazım deyil. Siz burada təşkil olunmuş sərgidən gordünüz ki, bizim bəyimiz və gəlinimiz nə böyük fitri istedada malikdirlər. Bu əsərlər vaxt gələcək dünyanın ən  məhşur muzeylərində sərgilənəcək. Hər bir özünə hörmət edən oğlan, bağışlayın, ziyalı,  mütləq müasir incəsənətlə maraqlanmalıdır. Heç olmasa bir iki dəfə əndrəbadi sərgiyə gedib, bir iki selfi çəkdirib instagrama qoymalıdır, qoy bütün dünya görsün biz necə inkişaf etmişik. Budur inçəsənətə müasir baxış, budur postmodernist yaşam, budur həyat fəlsəfəsi!  Fəlsəfəəəəə!!!!

    Artıq qonaqlar kefləndiyindən ağız deyəni qulaq eşitmirdi, ona görə də ağzından tüpürcək daşlanan natiqə təkə- seyrak alqışlar gəldi. Aparıcı,”Alqışlar gəlsin Mitsenat müəllimə!”- deyib vəziyyəti düzətmək istədi, amma bu da kömək etmədikdə natiqi qucaqlayıb, “Dilinə qurban”- deyib, basıb öpdü.

    Azazello Volanda baxıb dedi:

-  Messir bu postmodernizm nədir e belə?

   Voland gülərək cavab verdi:

-  Kitayski fəlsəfə.

- Həəəə, yəni çin fəlsəfəsi?- Azazello təəcüblə soruşdu

- Yox əzizim, geydirmə fəlsəfə.

- Aydındır Messir, siz dahisiniz! Deyirəm bəlkə biz də bir oynayaq, hə nə deyirsiz? Marqarita sən necə?

   Margarita sevincək halda dedi:

- Əminəm bu musiqiçilərin repertuarında maraqlı bir mahnı mütləq var, mən həll edərəm

- Hə elə mən də! rock & roll əla olar- Voland dedi

- Messir siz də bizə qoşulursuz? – Azazello təəcüblə soruşdu

- Əlbətdə, çıxışımdan əvvəl bir az stresimi atardım- Voland gülümsədi

Marqarita sevincək yerindən qalxıb səhnəyə sarı getdi, o oxuyan qıza yaxınlaşıb gülümsəyərək dedi:

- Qəşəng qız, “Twist again”. Olar?

- Oldu Qretxen- deyərək, qız Marqaritaya göz vurdu.

 Marqarita öz adını ikinci dəfə eşitdiyinə daha təəcüblənmədi,  ortaya atılaraq həvəslə oynamağa başladı. Artıq hamı kefləndiyindən ortalıqda çox profesionallıqla rəqs edən pişiyi heç kim görmürdü, hamı çox həvəslə rəqs edirdi. Yalnız oğlan tək süfrə arxasında oturub siqaret çəkirdi. Mahnı bitdi, alqış və fit səslərindən qulaq tutulurdu. Marqarita tənginəfəs gəlib oğlanın yanında oturub, əllərini onun çiyninə, başını isə əllərinin üstünə söykəyib nəfəsini dərdikdən sonra dedi:

- Sizi təbrik edirəm!

- Mən bir yuxu gördüm Rita - deyərək oğlan daha bir siqaret yandırdı, birini də Marqaritaya verdi- Əlimdə nəsə çox zərif bir şey tutmuşam, nəsə bir canlı, həmdə, sanki bir zərif və çox kövrək bir kristall. Onu daima əlimdə saxlamaq istəyirəm, amma barmaqlarımı bərk yumduqda, onu boğub öldürməkdəm, boş tutduqda isə, uçub gedəcəyindən, ya da düşərək cilik-cilik olsacağından qorxuram. Beləcə ehtiyyatla saxlayıram əlimdə, və hələ çox saxlayacağımı bilirəm, o vaxta qədər ki o bərkiməyəcək, özü öz ayaqları üzərində durmayacaq, və məndən uçub getməyəcək. Çox qorxuram Rita, amma onu əlimdə saxlayacağıma əminəm.

  Marqarita onun gözlərinə baxıb:

- Siz çox xöşbəxtsiniz – dedi.

- Bəli, bir oxuduğum romanda deyildiyi kimi:” Çəkdiyim rəsmlər, yazdığım romanlar məni xoşbəxt etmir”

   Bu anda işıqlar söndü, və yenə də səhnədə projektorun işığında həmən köhnə mikrafon vəVoland  göründü. Tam bir sakitçilik yarandı. Voland yorğun halda çıxışına başladı:

- Bu gün cümə günüdür mənim əzizlərim, mübarək bir gün, dolu ay! Sizlərlə yenidən görüşmək çox xoşdur, çünki mən sizin kimilərini sevirəm. Bənzətmə, oğurluq başqasını yaşamaq, bu gözəldir. Sizin dünyanızın 3 ölçüsü var, bəli 3 ölçü, çünki sizin üçün zaman çoxdan dayanıb, onu hiss etmirsiniz, siz heç bir dəfə də olsun mənim yuxumu görməmisiniz.  Orda hər şey göründüyü kimi deyil: düz xətlər əyri, hamar səthlər kələ kötür və sferik,bədəninizin hərarəti belə bir neçə dərəcə yüksək. Orda zaman özü bir xətt, bir nöqtədən keçən saysız hesabsız xətlərdən biri, ora sanki bir səhra, və qumlarından çölə çıxmış boz kələ kötür iti daşlar, onlar çox pis dalayır insanı, amma yaralamır. Oyandıqda bu yuxu səni hətta günüzlər belə təqib edir, ətrafdakı hər əşyadan sanki o iti boz daşlar çıxır, öz əllərinlə düzəltdiyin dəhlizin dörtkünc dirəkləri belə sənə dairəvi və kələ kötür görünür. Bu gələcəyin yuxusu, bu onun, “Zati-aliləri” deyərək müraciət etdiyim bir varlığın, özünü əsirgəmədiyi birilərinin yuxusu, mən bu yuxuya, “Kələ-kötür yuxu” adı verdim.

Yaradıcılıq bir vəyh, bir spontanlıq, bir istedad və bir də “O”. “Zati-alilərim”, əfəndim. Ona and içib, baş əyirəm. Mistiklərin dediyi həmən o öncəgörmə. Onun yaranışi haqda heç mən də bilmirəm, yalnız onu ki, o ilahi bir şey, amma bu nə Musanın, nə İsanın, nə də Məhəmmədin və ya başqa birisinin ilahisindən deyil, o Nitsşenin ölmüş, va ya Vithenşteynin  elə bətndə təzəcə mayalanmış Allahıdır, təbiyyətin bir hissəsidir. O insana ürəkdən sevən qadın qədər sadıqdır. Mən ona and içirəm, baş əyib səcdə edirəm, ona “Zati-aliləri” deyirəm. O ya təzəcə mayalanmış allahın anası, ya da ölmüş allahın yetimidir. Siz onu heç tanımadan nəsə yaradacağınızı mı zənn etdiniz?

- O nədir Messir!!

- Zati aliləri intuisiya- insana ən sadiq!          



четверг, 18 июня 2015 г.

Рассказ

Это мой длинный, очен длинный рассказ. И называется он так...

   " Ходом течении Гангы"

   Ко мне приехал одноклассник со своим братом. Его брат был актером и я с ним познокомился только тогда. Этот актер стал для меня открытием, единственным творческим азербайджанцем в этом городе. Мы с ним подружились, ходили вместе в театр и даже вместе выступали во время праздника организованной местной диаспорой. Вместе  работали на стройке. Мне интересно было с ним.
  Однажды мы со своим одноклассником подрались в офисе своих земляков. Их было много, но не все вмешивались. Мы за это отомстили. Только они рещили так же отомстит, так как люди с деньгами не прощают синьяков под глазами.
 Мы с братом в то время снимали квпртиру на шестом этоже девчтиэтажки. К нам пришли как то в гости знакомый парень со своим отцом родом из Агдама. И в это время мой покойный отец приехал так же нас навестит. Мы пили: я , мой друг актер, отец и двое гостей. Мой брат с одноклассником гуляли во дворе. А в нашем доме еще жила чеченская семья. Один из них получил ранение на войне и лечился почему то в России. Ну на чей стороне он воевал я так и не понял. Ну в общем у них еще парень был, звали его Валид. Он ходил весь блатной, пальцы веером как говарится.
  Часов 10 вечера.Ну сидим мы пьем и званок в  дверь. Думаю свои. Открываю, три парня с металлическими дубинками, спортивных формах с капюшонами на голове. Первый удар получаю по голове металлической дубинкой. Не ростерялся все таки. Врываются в квартиру. Одного хватаю. В квортире крики вопли настоящая битва. Одного я хватаю и засовываю в шкаф в каридоре и душу всей силой, а тот давит мне глаза пальцами. Я от боли все таки отпускаю его, ударил несколько раз по лицу и выбегаю из квартиры за помощью. Пока спускаюс один из них несколько раз ударил сзади дубинкой и попал по плечам и по затылку. Выйдя из подъезда встречаю этого чеченца Валида с девченкой. Я до пояса был в крови и они растерялись а девчонька начало кричать.
- Где наши? - кричу я всей силой
- Не знаю- отвечает расстерянно
- Помаги Валид убивают-
Тот не шевелится даже
Я подумал об отце и об остальных и беру в подезде детскую альюминевую санку  кем то брошенную хотья снега довно уже не было и бегу обратно. Не поднялся я и пол этожа как те трое с дубинками брасаются на меня. Я кое как с этой санкой отмахиваюсь и только берегу голову. Они прижали меня к лифту и один сказал: " Уходим" и выбегают из подъезда. За это время Валид стоял у двери и онемевши наблюдал за происходящим. Я также выхожу из подъезда и бегу за ними и слышу крики и шаги спускавшего друга актера. В переулке мы догоняем парней и завязывается неравный бой: два полуискалеченных черовека с одним "щитом" против троих професианальных баксеров с металлическими дубинками. Они по ходу решают избавится от хвоста но не то дело. Несколько минут длится этот неравный бой и откудо то появляются мой брат и однокласник, оба прошедшие войну и не плохо дерутся. Сказать честно нападавшие дерутся отчаянно и только руками так как дубинки у них у всех уже упали в саматохе. Но я эту уже весь помятую уже санку не спускаю с рук и и как только не знаю сижу на груди одного и бью этой санкой по голове. Потом бросаю санку бью кулаками хватаю за горло и тот уже хрипит. Наверное несколько секунд и он отдал бы концы если его друг чудом не вырвался бы от ребят и не ударил бы меня нагой. Я упал ,тот успел поднять его  и буквально они выползли от нас , все в крови грязные. В этот момент откудо не возьми появляются два милиционера и мы на секунды отвлеклись. Парни убежали. Милиционеры смотрят на нас. Моего лица не видна от крови и я тоже плохо вижу кровь все идет и заполняет глаза.
- Хуль смотрите? Идите доганите их, они налетели в квартиру- говарить им брат
- Они уже далеко- сказал один и пошли как не в чем не бывало
- Да пошли вы на хуй мусора ебаные- кричу я им в след. Те в свою очередь тоже угощають всех чюрок и поварачивают за угол.
-Эти суки их прикрывали- говарит однокласник, хорошо разбирающиесья в криминальных делах.
   Возвращаемся в квартиру. Все вверх дном. Отец получил удар по носу но не очень серезную, отцу гостя сломали два ребра а сын лежал без сознания пока мы дрались на улице. У него легкое сотресение мозга было. Мы вызвали скорую. Когда врач увидел нас спросил: " Это менты?". Он посмотрел и сказал что мне нужно наложит шов иначе может кровь не остоновится и остонется заметный шрам. Я откпзался.Он наложил мне тампон, заклеил и привязал бинтом. Поздно ночю я проснулся от тепла крови потекшей по лицу. У меня всю ноч болели глаза плечи и затылок. Только к утру я выпил залпом пол стокана водки и заснул. В квартире все поломано было. Книжная полка валялась на полу вместе с книгами и горшки со цветами. В ту зиму я учил математическую физику, космологию и теорию относительности и все книги были разбросаны по квартире. Я той же ночю собрал книги и только не нашел дубовую женскую статуетку которую вырезал сам. Ее похоже забрали налетчики как доказательство своего прибытия  у нас. Мне жалко было конечно но мне досталась от них трофея более может значимая. Это была то самая дубинка которым оставили мне шрам на лбу на всю жизнь, дюймовая нержавеющая труба длиной сартиметров 70 с загнутыми концами и обмотанной эластичным бинтом рукояткой. Я позже когда купил машину возил эту дубинку с собой рядом с подножкой около кресла так и не воспользовавшись им не разу. В тот вечер должна была придти моя подруга чтоб забрать мегя к себе, так как места в квартире всем не хватала и она пришла часов в 12 ночи. Она позванила и я открыл  дверь, а ребята кто с чем встали в коридоре. Она увидев меня бинтованной головой и ребят в боевой готовности испугалась и начало плакать и спрашивать что случилось. Мы ее успокоили и потом в троем провадили и посадили в троллейбус. На следующий день утром заказчик налета который знал мою подругу сутра "случайно" оказался рядом с ее работой и как бы случайно "увидел" ее. Вел себя подозрительно и распрашивал когда последний раз она меня видела. Так как она была в курсе о моих всех делах сразу западозрила и сказала что вчера ночью меня видела и я жив и здоров. У нас не каких сомнений насчет заказчика не осталось. Позже этому парню операцию на голове сделали от ранее полученнных травм.
 То что произошло я рассказал своему другу и однорупнику Макарову. Его звали Вадим, но я его всегда называл Макаровом. Он знал всех бандитов и рекетиров в Легинском районе. Он меня послушал, усрокоил и сказал на последок:
 - Воскресенье приходи на " третью дачную" в 10. Там знаешь в подземке продают кассеты, стой там и жди меня.
  Я пришел туда куда он сказал. Он пришел с видеокассетой в руке. Постояли поговарили. Сказал что к нам больше не придуть и можем жить спокойно и что мы ребятам дали жару что надо. На прощание он протянул мне кассету и сказал:
  - На тебе. Иди посмотри хорошее порево и забудь обо всем.
  Я принес кассету домой. Это была только кобура а внутри был револьвер и 6 потронов. Я с ним расстался только когда оттуда уехал на совсем и отдал таким же способом в том же месте одному надежему парню.
   А подруга моя была картографом, в то время карты рисовали вручную специальными карандашами и чернильными ручками, даже печатные буквы писали точь в точь. Она прикрасно делала это и одновременно любила рисовать всякие вещи с мелкими детальями, сказочных героев, оловяных солдат или например пчелу в натуральную величину которую она мне показывала лупой. Она была безусловно очень талантлива, красивая- блондинка с зелеными глазами, длинная красивая шея, нос с очень заметной гарбинкой, только ей это шло, что удивительно для русской девушки иметь такой нос. Но я позже узнал что ее настоящим дедом был не муж бабушки а друг убежавший каким то образом из СССР в Польшу, по имени Веньямин. Бабушка была родом из города Умань, что в Украине. Она выжила во время голодомора и была репрессирована в 37 ом. Очень тяжолая молодость у нее была. Она все время ходила в одном и том же темно синем платье с кружевами и всегда говарила со мной на вы. Это была счастливая советская семья, отца научного работника и мамы инженера которым в новых условиях жить было не на что . Отец все еще ходил в свой институт зарплата которая хватила только на дорогу. У него была безценная библиотека. От Щопенгаура до Бхагават- Гита, от Ницще до Эйнштейна,  Платон , Аристотель, Космология,   квантовая физика, Булгаков , Климов которого отпечатали 20000 ним экземпляром и позже почти что запретили в России, "Роза мира" чекнутого псевдофилософо Даниила Андреева,  и даже Сайентология не состоявшего физика Рона Хаббарда.   А мать продавала на базаре перашки и вся семья жила на ее заработки. Позже из за мизерной зарплаты и моя подруга бросила работу и устроилась продовцом в магазине.

         Продолжение в следующем рассказе

среда, 1 апреля 2015 г.

Культурная экспансия

                 Культурная экспансия
Хотя и  опоздавшая,   но все-таки хочу, обратит ваше внимание на одну случившееся культурное событие, которое летом произошло в нашем городе.  И так как то мне один из друзей предложил сходить на рок-оперу "Юнона и Авось"  во дворце им Гейдара Алиева. Об этом узнал за день до начала концертами по этому с утра поехал за билетами. В кассе я узнал, что билеты не такие уж и дешевые.  В общем, то нашествие российских деятелей культуры   в нашу страну последние время я не считаю намерением дружелюбным. Думаю все это часть дешевой кремлевской пропаганды, как бы заставит нас полюбить нынешнюю Россию. А так же не против такой пропаганде и определенные круги в стране.
Если заметили и даже на FM  радиостанциях    участились русские песни. Вернемся к опере.    Я лично не любитель мюзиклов  такого рода  особенно в исполнении русских,   но просьбу друга не стал обсуждать. Билеты я приобрел у мужчины стоящего у кассы   за пол цены.  И даже такая цена показалась мне дорогим, правда места были самые лучшие. Он сказал, что им эти билеты раздали в министерстве, только в каком не пояснил. Думаю, этот факт доказывает то, каково в нашей стране интерес к российским деятелям культуры.
     Оказавшись на своих местах, я увидел совсем не полный зал,   а об аншлаге  и речи не могло   быт.  Рядом с нами пустых кресел было, как минимум пять. Не по далека сидел и сам глава нашего  внешнеполитического ведомства. Ну что же? Ловкий дипломатический ход,   надо же показывать свою преданность   кремлю. Но все-таки еще и о самой опере хочу рассказать, что это была настоящая халтура. Конечно, пели, кажется живым голосом, но сопровождала певцов фонограмма. Только с начале и еще несколько раз  на цене появился гитарист парень с гитарой и что то вроде сыграл. Наконец самым важнейшим смыслом этого представления оказалось появление на цене матроса с Андреевским флагом. Вот так русские подняли свой флаг в Баку. Я хотел сфотографировать этот момент, но не успел. Это картина мне напомнила одно из концертов Евровидения,  где ведущая из Армении буквально сунула в эфир буклет   с фотографией  скульптуры из Карабаха. Очень смешно и отвратительно.  А что касается культурному нашествию  русских, то кажется, они уверены, что могут  со своими   низкокачественными представлениями завоевать  сердца азербайджанцев, которые уже полюбили     другую  культуру, смотрят другие  фильмы, слушают так же другую музыку, более качественную,  родственную. А на концерты турецких деятелей культуры  билеты в госучреждениях не раздают товарищи,  но на этих  концертах всегда аншлаг.  Они забывают, что нам не интересна культура деградированная,  политизированная, и  к тому же низкокачественная, чужая. Наверное, обитатели Кремля со своими местными собратьями рассчитывают на то, что все еще многие люди, в том числе и молодое поколение которые  не  видели не  СССР,  не Россию  предпочитают,   говорит      на  русском.   Но они не  понимают что все это не от любви к России,  что этот язык в нашей стране язык культуры, и он  давно отделился от матушки России, где тот же язык является языком мата и грубости. Мы любим русский язык, а не Россию товарищи. Мы читаем и учимся, пользуемся этим языком по назначению.    Человек в нашей стране отлично владеющий русским прекрасно знающий ее историю и культуру не   когда не отнесется к нынешней России с симпатией. А наоборот обратите внимание за Россию ратуют именно те,   которые основном и два слова не умеют связать на русском. Так что и вы, и ваши местные сторонники, которые организовывают подобные  дешевые мероприятия        глубоко ошибаются.  Мы сами решаем на кого смотреть и кого послушать.
      P.S   А Макаревича не пустили. Вот на его концерт билеты в госучреждениях раздавать не пришлось бы.

пятница, 30 января 2015 г.

Шершавые сны

            Шершавые сны
Мне давно не снится сон, где находишься ты в каком то четырехмерном, или в пяти, а может быть и в шестимерном пространстве, где все плоское кажется кривым, или сферическим, все гладкое – колючим, а скорее всего шершавым, какая то поверхность, кажется пустыня, точащимися из под песка острыми темно-серыми камнями. Это тебя колит и царапает, но не ранит. Ты просыпаешься, но сон долго-долго тебя не покидает, выходишь на веранду и закуриваешь сигарету, и замечаешь что собственноручно сделанные деревянные столбы твоей веранды совсем не квадратные и не гладкие. И это шершавое ощущение иногда преследует тебя даже сред белого дня, из любого окружающего предмета могут торчать те самые острые серые камни. Я назвал этот сон, «шершавым сном»

Ваше величество


                     Ваше величество
Я почти не знаю нечего, о ее происхождении, знаю только то что, она божественна. И это не Моисеева Бог, не Бог Мухаммеда, не Иисуса, или кого либо еще, Это зачатый Бог Витгенштейна, или умерший бог Ницше. Она часть природы - космической. Это то что, мистики называют " даром предвидения". Она верна человеку как истинно любящая женщина, не когда не обманет (хотя сравнение может не совсем удачное). Она моя повелителница. Я клянусь ей, и клонюсь перед ней. Я к ней обращаюсь: «Ваше величество». Она приносит мне, и радость, и печаль. Она либо мать бога, которого только что зачали, либо сирота умершего. Ее величество ИНТУИЦИЯ - самая верная человеку...

Zəfər

Zəfər
O sabah dəfn olunacaq. Onun dəfninə minlərlə insan, dövlət başçısı, ictimai  -siyasi xadimlər yaxınları və dostları qatılacaq. Onu son mənzilə yola salmaq bizim borcumuzdur. Cünki bu gün sivil , müasir və dünyada sayılan bir millət və dövlət olduğumuz üçün ona borcluyuq. O bizum bu günkü millətimizin sifətidir. O keçmişin əcaib təzadlarının bu günkü heyrətamiz vəhdətidir- zəngin, zövqlü, müasir, obyektiv zəka, ədalətli, yaraşıqlı və qaşlarına qədər kübar. Biz onu itirdik. Dünyanın ən məhşur həkimləri, ən tanınmış klinikalar, dövlətimizin və millətimizin hədsiz səyləri və dəstəyi, heç nə onu xilas edə bilmədi. O Soqne sahilində qayalar üzərindəki evində başına toplanmış dostlarına "onlara deyin ki , mən çox mənalı bir həyat keçirdim" deyərək gözlərini yumdu. Bu ev isə ayrı bir aləm idi. Onu yazdiğı yazılara görə alınan qonararlarla almışdı. İstedadlı insana dəyər verən bir ölkənin vətəndaşı olmaq çox şərəflidir. Bu evdəki böyük daş kamin üzərindəki divar saatı, dəhlizdəki yellənən kreslo, tavandan asılmış çıl-çıraq və nələr-nələr onun əl işləri idi. O bu kresloda oturub layiqli ölümünü gözləmirdi, sadəcə təbiətdən həzz alırdı. Bonal sonluq onluq deyildi.Bu cür mütləq istedadlı bir insanın qurduğu bir ölkədə yaşamaq çox qürurvericidir.
O bu gün dəfn olunacaq. Dövlətimizə və millətimizə ona verdiyi dəyərə görə təşəkkür edək,ona isə bizə miras qoyduğu bu gözəl ölkəyə görə. Zəfər bizimlədir!
P.S. yanvar 2035